Artikel 37 van de Faillissementswet gaat over het recht van de curator een overeenkomst namens de failliet al dan niet gestand te doen. Verklaart hij zich tot nakoming bereid, dan is hij verplicht zekerheid te stellen voor die nakoming. Over de reikwijdte van dit artikel bestaat al jaren discussie: niet alleen over de wettekst, maar ook over de arresten die daarop betrekking hebben.

In dit boek betrekt mr. Sander ter Schuur nadrukkelijk het Burgerlijk Wetboek bij dit debat. Hij ziet artikel 37 Fw als een verlengstuk van het materiële verbintenissen- en vermogensrecht. De taak van de curator dient in dát kader te worden gelezen. De auteur onderzoekt of, en zo ja in hoeverre, het recht op wanprestatie door de curator voortvloeit uit het keuzerecht van artikel 37 Fw en de aard van de betrokken verbintenis.

Daartoe bespreekt hij vier pijlers van het faillissementsrecht: het fixatiebeginsel, de boedel, de paritas creditorum en de faillissementscurator. Vervolgens analyseert hij artikel 37 Fw, met extra aandacht voor de wederkerige overeenkomst en het keuzerecht. Tot slot licht de auteur de aard van de verbintenis (tot een doen, geven, dulden of nalaten) toe en het verschil tussen passief en actief wanpresteren. Volgens sommige auteurs zou de curator onder omstandigheden ‘mogen’ wanpresteren. In dit boek staat de vraag centraal in hoeverre de curator daartoe bevoegd is.

De auteur, mr. S.A. ter Schuur, is als onderzoeker verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen.