'Een verhaal over duizeling' is een literair essay over onze condition humaine. Het begint met de romanfiguur Don Quichot, het toonbeeld van de 'Sapiens narrans': een wezen dat meer geloof hecht aan de verhalen die hij verzint dan aan de beproevingen die zijn lichaam of de wereld moet doorstaan. Hij is daarmee een voorbode van de huidige manier van de wereld bewonen – met theorieën, economische modellen en technische uitvindingen creëren ook wij narratieve constructies. We beseffen dat we onze omgeving en andere levensvormen dreigen te verwoesten, maar blijven houvast zoeken in onze narratieve bezweringen, en die tegenstelling doet ons duizelen.
De Toledo voert ons binnen in een literaire en visuele wereld waarin dat duizelen al opdoemt: in de werken van bijvoorbeeld Glissant, Hitchcock, Holbein, Melville en Sebald. In die wereld is het geloof in vooruitgang en zekerheid reeds aan het wankelen, maar ontdekt De Toledo ook hoe de Sapiens narrans weer vaste grond onder de voeten kan krijgen.


Camille de Toledo (1976) richt zich in zijn werk op herinnering, vertaling en de kloof tussen taal en het leven. Hij volgde een breed studieprogramma aan Sciences Po in Parijs en de London School of Economics, en promoveerde tot doctor in de vergelijkende literatuurwetenschap aan de Université Paris-Diderot. De Toledo publiceerde onder meer Le hêtre et le bouleau (2009), waarin autobiografie, fictie en kritische reflectie samenkomen, Thésée, sa vie nouvelle (2020), een gelauwerde roman, en Le fleuve qui voulait écrire (2021), waarin de Loire een stem krijgt.