Met de invoering van de Omgevingswet zijn verschillende vernieuwende juridische instrumenten geïntroduceerd, waaronder een subsidiariteitsregeling en anders vormgegeven delegatiegrondslagen. Veel instrumenten zijn terug te voeren op nieuwe bestuurlijke uitgangspunten die uitgaan van meer flexibiliteit en onderling vertrouwen. Dit boek behandelt en analyseert de nieuwe omgevingsrechtelijke instrumenten in de context ervan. De nieuwe instrumenten worden vergeleken met het oude omgevingsrecht en met het algemene staats- en bestuursrecht. Ook wordt geanalyseerd wat de kansen en risico’s van het nieuwe systeem zijn voor de klassieke democratisch-rechtsstatelijke waarborgen waarop het Nederlandse

rechtsstelsel is gebaseerd. Het boek maakt het belang van passende procedurele waarborgen inzichtelijk en illustreert dat niet bij alle soorten instrumenten voor dezelfde opzet is gekozen. Bovendien toont dit boek dat flexibiliteit in de vormgeving van instrumenten niet alleen leidt tot meer gelijkwaardigheid, maar, hoewel wellicht oorspronkelijk onbedoeld, ook kansen biedt voor het nemen van meer regie door uitvoerende en meer centrale bestuursorganen.